เพื่อความเข้าใจที่ดีต่อกันอยากบอกว่าผมรู้สึกที่ดีอย่างมากที่ทราบว่ามีกลุ่มพลังดนตรีไทยที่สร้างสรรค์ผลงานยกระดับ"เครื่องดนตรีไทยมรดกของคนไทย จะประกาศก้องให้เป็นมรดกของคนทั้งโลก"มันเป็นความรู้สึกที่ดี แม้ว่าจะสูญเสียอะไรไปบ้างตามทรรศนะของกลุ่มนักอนุรักษ์ แต่ควรคำนึงว่าประโยชน์ที่ได้รับคุ้มค่าหรือไม่ต่างหาก เพราะสิ่งใหม่ๆจะไม่เกิดขึ้นในโลกใบนี้ และสิ่งเก่าที่เกิดมาแล้วก็มีแต่จะเลือนหายไปจนสาบสูญสิ้นตามคนรุ่นเก่าไปด้วย น่าเสียดายกว่ามั๊ย?ขอแสดงความคิดเห็นเป็นข้อๆเกี่ยวกับทรรศนะตรงนี้
1.เราต้องยอมรับกับการเปลี่ยนแปลงสิ่งใหม่ๆที่จะเกิดขึ้น แต่นั่นเป็นมิติหมายที่ดีเพื่อการเผยแพร่ผลงานของคนไทย โดยเป็นมรดกพื้นฐานของคนไทยที่ประยุกต์ปรับเปลี่ยนตามสภาพปัจจุบัน
2.เครื่องดนตรีพื้นเมืองของหลายๆชาติโดยเฉพาะทางเอเชีย ,อาฟริกากำลังเป็นที่สนใจของกลุ่มนักดนตรีทางตะวันตก แต่ด้วยระดับเสียงที่ไม่ตรงกัน จึงยากที่จะนำไปบรรเลงรวมวงกับเครื่องดนตรีของชาติอื่นๆจึงทำให้ถูกมองข้าม ทั้งๆที่รูปร่างของเครื่องดนตรีไทยมีเสน่ห์
3.การที่ต้องประยุกต์ให้ตรงระดับเสียงสากล และยังคงรูปร่างลักษณะเด่นของเครื่องดนตรีไทยไว้นั่นหมายถึงเราพร้อมที่จะนำเครื่องดนตรีของไทยบรรเลงร่วมกับวงดนตรีอื่นๆได้ทั่วโลก และประกาศก้องความงามของซุ่มเสียง ภาพรูปลักษณ์ที่โดดเด่น จะเชิญชวนให้ชาวต่างชาติหันมาศึกษาเรียนรู้ดนตรีไทย ในอนาคตข้างหน้าและต่อไปเพลงไทยก็จะกึกก้องเป็นที่รู้จักกันทั่วโลก
4.ถ้าคนไทยเองไม่เป็นผู้เริ่มที่จะพลิกประวัติศาสตร์ประยุกต์รูปแบบใหม่ของเครื่องดนตรีไทยขึ้นไม่นานลิขสิทธิ์เครื่องดนตรีนี้อาจถูกก๊อปปี้โดยชาวต่างชาติแล้วเราจะเอาหน้าไปไว้ไหน จะเรียกร้องอะไร-จากใคร?
5.เป็นธรรมดาของคนที่มีอุดมการณ์ในการทำงานที่ว่า"ทำให้ดีที่สุดแล้วต้องไม่เหมือนใคร"นั่นคือการเกิดขึ้นของสิ่งใหม่ๆบนพื้นโลก แต่ก็จะตามมาด้วยคำถาม คำโต้แย้ง เสียดสีติฉินนินทาขอเพียงมีจุดยืนให้ชัดเจน อุดมการณ์ที่แน่วแน่ ความมุ่งมั่นสู่ความสำเร็จที่ชัดเจน"เชื่อว่าไม่มีโอกาสที่จะล้มเหลว นอกจากจะล้มเลิกไปเองเพราะความท้อถอย"
                                 (อาจารย์นพดล ฉิมท้วม)
ที่ปรึกษาชมรมเยาวชนรักดนตรีโรงเรียนนวมินทราชินูทิศ บดินทรเดชา
     วิทยากรบรรยายดนตรีหีบเพลงเป่า คนแรกของประเทศไทย
        รางวัลครูแม่แบบดนตรีสากล กรมสามัญศึกษา ปี 2540